Konuklar ve dostlar kalabalıkça toplanıp bolca içtiklerinde çok eğlenirler.Sonra apansız gece biter, mumlar söner, buhur tükenir, çay soğur..İnsanlar ayırdında olmadan kendilerini tıkanmış, öksürüklü tıksırıklı bulur; tüm keyifleri kaçmış, umutsuzluk baş göstermiştir. Dünya da hemen herşey böyledir, insanlar neden daha çabuk uyanmazlar..! Yani! evrende herşeyin bir sonu var.. Herşey doğar,kendisine bahşedilen ömrü yaşar ve o kaçınılmaz olan sona ulaşır.. Peki nedir bu acele? Ya hoyratlığımız? Neden bu kadar çabuk tüketiyoruz herşeyi! Peki imkansız diye birşey varmıdır? İmkansızlığı düşündürecek kadar çaresiz bırakan his nedir? PİA