Ana içeriğe atla

İşte böyle!

          



               Konuklar ve dostlar kalabalıkça toplanıp bolca içtiklerinde çok eğlenirler.Sonra apansız gece biter, mumlar söner, buhur tükenir, çay soğur..İnsanlar ayırdında olmadan kendilerini tıkanmış, öksürüklü tıksırıklı bulur; tüm keyifleri kaçmış, umutsuzluk baş göstermiştir. Dünya da hemen herşey böyledir, insanlar neden daha çabuk uyanmazlar..!

Yani! evrende herşeyin bir sonu var.. Herşey doğar,kendisine  bahşedilen ömrü yaşar ve o kaçınılmaz olan sona ulaşır..
Peki nedir bu acele?
Ya hoyratlığımız?
Neden bu kadar çabuk tüketiyoruz herşeyi!
Peki imkansız diye birşey varmıdır?
İmkansızlığı düşündürecek kadar çaresiz bırakan his nedir?

PİA


  

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Deniz değil ki yüreğim öfkesini kıyılara vursun..

Dört mum ..  Dört mum yavaşca yanıyordu. Ortam çok yumuşaktı ve konuştukları duyuluyordu. İlki söyledi: ‘’ ben barışım!" Artık kimse benim yanık kalmamı sağlamıyor, sanıyorum söneceğim. " Alevi hızla azaldı ve bütünüyle söndü. İkincisi söyledi: ‘’ ben inancım!" neredeyse herkez benim artık gerekli olmadığımı düşünüyor o nedenle daha fazla yanık kalmama hiç gerek yok’’ Konuşmayı bitirdiği zaman, bir rüzgar hafifçe esti ve onu söndürdü. Üzgünce üçüncü mum sırası gelince konuştu: ” ben sevgiyim!" yanık kalmak için artık gücüm kalmadı. İnsanlar beni bir kenara bıraktı ve önemimi anlamadı. Kendilerine en yakın olanları bile sevmeyi unuttular " Ve hiç zaman yitirmeden söndü. Ansızın... Bir çocuk odaya girer ve üç mumun yanmadığını görür ”neden yanmıyorsunuz sizin sonuna kadar yanmanız gerekir " Bunu söyleyerek, çocuk ağlamaya başlar. Ardından dördüncü mum söyler: ”korkma ben hala yanıkken di...
1 yorum
Devamı

Unutmak..

  Ve.. Acının yerini hafif bir sızı alır yavaş yavaş, Sonra giderek hissizleşmeye başlar içinizde bir yerler.. Daha az aklınıza düşmeye başlar "can" dediğiniz o suret.. Daha az hatırlarsınız.. Pişmanlıklar başlar.. Sevginizin yerini derin bir kırgınlık ve öfke alır.. Ne kadar yorulduğunuzu ve yıprandığınızı farkedersiniz.. Belki nefret bile etmeye başlayabilirsiniz! İşte! unutmaya başladınız..! Duygular böyledir işte.. En aptal yerinizi bilirler.. En hassas, en ıssız yerinizden vururlar, Sizi en yüksek değerlerinizle sınarlar... Zaman....  herşeyin ilacı bu galiba, saramayacağı yara, iyileştiremeyeceği  gönül kırgınlığı yok gibi.. en azından hafifletiyor değil mi! Herşey birgün unutulur diyorlar ya! evet, herşey unutulur.. peki ya "ÖZLEM"! o da geçer mi........!            PİA
Yorum Gönder
Devamı

Konfüçyüs'ün dediği gibi ‘Eğer ağaca çıkmak istiyorsanız, yıldızlara çıkmaya niyet edin, başarırsınız.

Yorum Gönder
Devamı