Konuklar ve dostlar kalabalıkça toplanıp bolca içtiklerinde çok eğlenirler.Sonra apansız gece biter, mumlar söner, buhur tükenir, çay soğur..İnsanlar ayırdında olmadan kendilerini tıkanmış, öksürüklü tıksırıklı bulur; tüm keyifleri kaçmış, umutsuzluk baş göstermiştir. Dünya da hemen herşey böyledir, insanlar neden daha çabuk uyanmazlar..!
Yani! evrende herşeyin bir sonu var.. Herşey doğar,kendisine bahşedilen ömrü yaşar ve o kaçınılmaz olan sona ulaşır..
Peki nedir bu acele?
Ya hoyratlığımız?
Neden bu kadar çabuk tüketiyoruz herşeyi!
Peki imkansız diye birşey varmıdır?
İmkansızlığı düşündürecek kadar çaresiz bırakan his nedir?
PİA
Yorumlar
Yorum Gönder