Cehennem yangınlarından,ölmeden çıktıysa bedenim;
artık benim olmalıyım,benim..
Yeter yüreğimi bir çift gözün ateşine rehin verdiğim.
Ateş artığı değildir karşılığımız.
Pusatını dağ sisinden alan,
firarını mermisine emanet eden,
bir namludur bu "Eşkıya sevda" ki;
zulasında asılı durur kefenlediği ölümü..
Ellerinin çeliğine su verilmiştir ta Adem`den beri.
Bilir ve intihar cüretiyle yoklar yüreğinin tetiğini.
Güneşin kızılca kıyametine çatar kuruyan umut dallarını..
Yanacaksa,cehennemden beter yanmalı!
Kim anlar ki eşkıyanın sağlamlığını;
Özleminin çiseyle yıkanmış şafak değerini kim?
Hani ellerine kuşlar İnerdi,kardan üşüyen kuşlar…
Bahçen kuş sevinçleriyle inlerdi ay Şahrud...
" Eşkıya yüreğime çığ düştü",
Üşüyorum …
Aç ellerini. “
Yorumlar
Yorum Gönder